...in de eerste plaats mijn onbekende donor en zijn familie!
Een donor waarvan ik niet weet of hij een vrouw en kinderen had, maar die altijd een vader en moeder, familie en vrienden heeft gehad. Een donor om wie mensen rouwen. Maar ook een donor die door mij elke dag, elke week, elke maand, elk jaar wordt geëerd. En niet alleen door mij, maar ook door mijn gezin. Dankzij hem heb ik mijn dochtertje ter wereld zien komen en heeft zij haar vader leren kennen. Dankzij hem heeft mijn zoon nog steeds een papa. Dankzij hem is mijn vrouw geen weduwe. Dankzij hem kan ik aan deze uitdaging beginnen. Dankzij hem...leef ik nog.
Daarnaast draag ik deze site en tocht op aan mijn vrouw die in mij bleef geloven wat in eerste instantie mijn leven heeft gered en die mij er daarna vaak (zonder dat zij het wellicht altijd zelf weet) op moeilijke momenten doorheen hielp en de moed gaf om door te zetten; mijn twee kinderen die mij (zeker zonder dat ze het zelf weten) zoveel gaven en geven dat ik nooit zou kunnen opgeven, alleen al voor hun; de chirurg en anesthesist die gelukkig wel na bleven denken en ervoor hebben gezorgd dat ik naar Leuven werd overgebracht, mijn zorgverzekeraar die alle medewerking gaf, de bemanning van het 40e squadron van de SEA KING MK 48 uit België die mij naar Leuven transporteerden; alle artsen, verpleegkundigen, verzorgenden en alle anderen (zoals bijv. een kuisvrouw die ondanks haar eigen leed altijd weer met goede zin mijn kamer binnenstapte en mij liet lachen) van het UZ Leuven die betrokken waren en zijn bij mijn ´case´ en die er alles aan hebben gedaan om mij in leven te houden en mij nu nog steeds op een fantastische manier begeleiden; de medische industrie voor het ontwikkelen van de apparatuur om mij in leven te houden en voor de medicatie die zij hebben ontwikkeld en die ik dagelijks moet slikken om afstoting tegen te gaan en waar ik niet zonder kan; het personeel van de Lucas-kliniek in Hoensbroek die mij niet alleen opnieuw leerden bewegen, lopen, aankleden etc en weer zelfstandig te worden, maar ook mijn grenzen leerden (ver)kennen en natuurlijk mijn familie en vrienden die mijn vrouw, kinderen en mij in de moeilijke afgelopen vijf jaar steunden. Dankzij jullie...leef ik nog en hebben wij, als gezin, nog een toekomst.
Tevens wil ik mijn tocht om zover mogelijk de Mont Ventoux te beklimmen ook opdragen aan de desbetreffende artsen die mij op 16 juni 2005 preventief opereerden. Ik weet dat jullie ook hele goede dingen doen en heel veel andere patiënten op een juiste manier helpen, maar in dit geval doen jullie je eed helaas geen eer aan. Iedereen kan fouten maken, maar je moet wel je verantwoordelijkheid nemen. In dit geval kozen jullie voor jezelf en gaven jullie mij op.....maar ondanks jullie leef ik nog!
Daarom wil ik last but not least deze site en tocht opdragen aan een ieder die een doel voor ogen heeft, iets speciaals wil bereiken, voor een uitdaging staat, een droom heeft of ergens in gelooft en ergens voor vecht. Geef nooit op want...
" Wie opgeeft, wint nooit..."
Roger